و باز فریادٍ تو  در من بغضی شد
و اشکِ من آهنگِ خاموشِ آن فریاد

آه.. که چه بی رحمانه روح خود را به زنجیر کشیده بودم
و در سرزمینِ سرد و ویرانه های منجمد مردگان با خود می بردم                            

امـــا بیراهه ها نیز تو را می شناسند
همیشه حقارت ها نشانه بوده اند 
                               

                                      و من دیـدن را آموخته ام...