چه دورند...

فاتحان خطوط فراموشی

فاتحان کومه های سرد

که سايه های لرزانشان، گذار ِخود از زمين مردگان را جشن می گيرند

و چه دور می روند،آن گاه که

اندک مايه شان پشت هيچ های مکرر رنگ می بازد