گاهی اوقات انقدر دور خودمون ميچرخيم که آخرش يادمون ميره اصلا برای چی شروع کرديم به چرخيدن.

بعد هم که به خودمون ميايم ميبينيم اون چيزی که به خاطرش اون همه چرخيديم سر جای اولمون بوده.

(ياده سانتياگو افتادم)

دوست خوبم گفت راجع به عنوان وبلاگم  غربت دنيا  توضيح بدم:

من با الهام از فلسفه ی افلاطون معتقدم که روح ما متعلق به جهان ملکوت و خواستار بازگشت به منزل اصلی خود است و ما در اين جهان غريبيم.

مرغ باغ ملکوتم نيم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

داشتم از پنجره بيرونو نگاه می کردم انقدر باد درخته رو تکون داد و هنوز درخته سر جاش بود که بهش حسوديم شد.

من,درس،شمال،بارون،جاده نظامي،درس،من...

 کدوم بدبخت ترند؟

 ـ اونی که در عين ابراز علاقه طرفش رو به هيچ ميفروشه.

 ـ يا اونی که با خوش بينی محبت بينشون رو حقيقی فرض می کنه و يه دفعه شوکه ميشه.

 بهترين ارزش زندگی اينه که هر ثانيه اش می تونه تجربه ای باشه برای ثانيه ی بعد.

 اميدوارم همه ازاين ثانيه ها اون چيزی رو که ارزشش رو داشته گرفته باشيم و هر سال جديدی از زندگيمون

 رو با افکاری والاتر و ديدی زيباتر و عاشقانه تر آغاز کنيم.

 يادمان باشد که همه را دوست بداريم و عشق ورزيدن را از دريافت آن مقدم بدانيم.

 خب, سهيلا جون " تولدت مبارك" يادت باشه كه اينا رو يادت نره.

 کاش عيد و سال نو مفهومی فراتر از لباس نو و مهمانی های زورکی داشت.

     خيلی دوست دارم بدونم که  اگه از همه ی خانم ها بخوان که دوباره همسرشون رو انتخاب کنن  

       چند درصدشون همين شوهرشون رو انتخاب می کنن.